آنفولانزاي مرغي ماكيان را مبتلا مي‌كند و عامل مولد آن ويروسي است كه با ساختار فيزيكي پرندگان سازگار شده است.
با وجود اينكه اين بيماري مخصوص ماكيان است، اما در سالهاي اخير ظاهرا اين ويروس به گونه‌هاي ديگر جانداران نيز منتقل شده و موجب ابتلاي انسان‌ها به اين بيماري شده است.
در مقابل، ويروس آنفولانزاي فصلي بويژه با بدن انسان سازگار مي‌شود. بر خلاف آنفولانزاي مرغي، آنفولانزاي فصلي به آساني از فردي به فرد ديگر منتقل مي‌شود و هر ساله جان صدها هزار تن را مي‌گيرد.
طبق گزارشها و آمارهاي به دست آمده، از آخرين پژوهش‌ها، تا كنون 50 تن به بيماري آنفولانزاي مرغي مبتلا شده‌اند كه حدود 80 درصد آنها جان باختند و تقريبا تمام آنها از منطقه جنوب شرق آسيا بوده‌اند.
اين ويروس اغلب در فضولات پرندگان يافت مي‌شوند و مرغداراني كه اين ويروس را تنفس مي‌كنند به آن مبتلا مي‌شوند.
انتقال بيماري از انسان به انسان بسيار به ندرت اتفاق مي‌افتد. آنچه اين بيماري را براي انسان خطرناك مي‌كند، اينست كه ويروس آن به شكلي دچار جهش ژنتيكي و تغيير رفتار شود كه بتواند از انساني به انسان ديگر منتقل شود.
در نتيجه اين امر، شيوع بيماري بسيار گسترده خواهد شد. خطرناكتر از اين وضعيت آنست كه ويروس مرغي بتواند فردي را آلوده كند كه همزمان به بيماري آنفولانزاي انساني مبتلاست.
در صورتي كه ژن‌هاي ويروس‌هاي مرغي و انساني در اين شرايط با يكديگر تركيب شوند ويروس مي‌تواند از فردي به فرد ديگر منتقل شود و در نتيجه يك آنفولانزاي عالم‌گير شايع خواهد شد.
تقريبا هيچ فردي به طور طبيعي در برابر ويروس جديد مصونيت نخواهد داشت. در حالي كه اين ويروس مي‌تواند ظرف 6 ماه به همه مناطق جهان برسد.
هيچ كس نمي‌داند ما چقدر به زمان اين اپيدمي احتمالي جهاني نزديك هستيم، اما بسياري از دانشمندان مي‌گويند كه ما به اين نقطه خواهيم رسيد، چرا كه به نظر مي‌رسد همه‌گيري آنفولانزا در سيكل‌هاي 25 ساله به وقوع مي‌پيوندند و آخرين دوره آن در سال 1968 بوده است.
آنچه نگراني‌ها را در اين اواخر بيشتر كرده اينست كه آنفولانزاي مرغي آلوده كردن پستانداران را از جمله پلنگ‌ها و ببرها را آغاز كرده است.
يك بررسي اخير آزمايشگاهي نشان داد كه ويروس آنفولانزاي مرغي مي‌تواند در ميان گربه‌ها نيز رد و بدل شود. همچنين اين ويروس توانسته اردك‌ها را بدون بروز بيماري و علائم ظاهري آن آلوده كند.
اين امر خطر آلودگي مرغداران را افزايش مي‌دهد. در مورد علائم بيماري بايد يادآور شد كه ابتدا با يك تب خفيف، سردرد و درد مفاصل آغاز مي‌شود.
تب بيمار ممكنست به مدت يك روز فروكش كند. بيمار به سختي تنفس مي‌كند و به تدريج سرفه‌ها آغاز مي‌شود.
همزمان با كم رسيدن اكسيژن به مغز در اثر اشكال در تنفس حالت كما و مرگ به همراه خواهد داشت. از آنجا كه علائم آنفولانزاي مرغي بسيار مشابه آنفولانزاي معمولي است، خطر آن اينست كه ممكنست پزشكان نتوانند تفاوت آنها را تشخيص دهند.
اما در صورتي كه اين بيماري ظرف 48 ساعت تشخيص داده شود و بيمار تحت درمان خاص بيماري مانند مصرف داروي ضد ويروسي Tamiflu قرار گيرد، بيمار معمولا بهبودي كامل بدست مي‌آورد.
تا كنون به منظور توقف اين بيماري ميليون‌ها مرغ، جوجه و اردك در كشورهاي آلوده شده آسيايي به منظور كاهش خطر ابتلا در ميان پرندگان و انسان‌هاي سالم، كشتار شده‌اند.
نجات و پاكسازي در مناطق مستعد و آسيب‌پذير مانند مرغداري‌ها و مزارع افزايش يافته است.
همچنين از پزشكان خواسته شده تا نسبت به علائم بيماري در بيماران كنجكاوتر بوده و آنها را تحت كنترل دقيق داشته باشند.
با اين حال سازمان جهاني بهداشت هشدار داده كه اگر در حال حاضر اين بيماري شايع شود، هيچ كشوري براي مقابله با آن چه به لحاظ دارويي و چه به لحاظ واكسينه كردن آماده نيست.
امكان انتقال بيماري از راه خوردن گوشت مرغ آلوده وجود ندارد اما اين در صورتي است كه گوشت كاملا پخته شده و خام نباشد اين امكان وجود خواهد داشت.
در زمينه تهيه واكسن اين بيماري لازم به ذكرست كه دانشمندان در مراحل بسيار اوليه از آزمايش يك واكسن آزمايشي عليه زنجيره H5N1 از آنفولانزاي مرغي هستند كه در آسيا در حال گردش است.
اگر يك حالت عالم‌گير از اين زنجيره در سال آينده و سالهاي آتي بروز كند، ميليونها تن در اروپا و آمريكا و ميلياردها تن ديگر در ساير نقاط جهان به اين واكسن دسترسي نخواهند داشت.
به علاوه دولت‌هاي هر كشور بايد تصميم بگيرند چه گروهي از جامعه براي تزريق اين واكسن در اولويت قرار دارند كه اين تصميم بستگي به اين دارد كه به آنها بخواهند مرگ و مير احتمالي را كاهش دهند، آسيب جوامع را به حداقل برسانند و يا آسيب اقتصادي از اين اپيدمي را كاهش دهند.
در خصوص يك تلاش بين‌المللي براي مقابله با اين ويروس بايد متذكر شد كه نوامبر سال 2004، سازمان جهاني بهداشت در يك درخواست قطعي از دولت‌ها خواست تا در جهت توليد و توزيع واكسن بيماري اقدام كنند.
ظاهرا تاكيد آمريكا در اين زمينه در رأس كشورهاي اروپايي قرار داشته است.
هم اكنون درحدود 10 شركت در حال كار كردن بر روي تهيه واكسن اين بيماري هستند و بسيار نيز انتظار مي‌رود كه در سال جاري آزمايشهاي باليني در اين زمينه را آغاز كنند.
در مقايسه با سارس بايد گفت از آنجا كه آنفولانزاي مرغي برخلاف سارس به صورت دوره‌اي در حال گردش است، اما سارس را مي‌توان براي مدتي تحت كنترل قرار داده و شيوع آن را متوقف كرد.

 

 

 

 

مقدمه

تا چند سال پيش بيماريهاي واگيردار بعنوان بزرگترين معضل بهداشتي كشورهاي جهان به شمار مي‌رفت بطوري كه تمام توان بهداشتي كشورها صرف كنترل و پيشگيري از همه‌گيري اين بيماريها مي‌شد. از چند دهه گذشته با موفقيت‌هاي بدست آمده در زمينه ارتقاي نظام سلامت و تكنولوژي‌هاي جديد، پيشرفت‌هاي عمده‌اي در خصوص كنترل بيماريهاي واگيردار حاصل شده و پس از طي اين مراحل، بيماريهاي غيرواگير در حال حاضر بعنوان مشكل عمده بهداشتي مطرح است. از مهمترين بيماريهاي اين گروه مي‌توان به آسيب‌هاي ناشي از سوانح و حوادث، بيماريهاي قلبي ـ عروقي ـ ديابت، فشارخون بالا، سكته‌هاي مغزي ـ بيماريهاي تنفسي مزمن، بيماريهاي مفصلي استخواني مزمن و سرطانها اشاره كرد.

بدليل افزايش روند مرگ و مير ناشي از بيماريهاي غيرواگير بخصوص در كشورهاي در حال توسعه، سازماني جهاني بهداشت، از دو دهه پيش بيماريهاي غيرواگير را جزو اولويت‌هاي بهداشتي كشورهاي در حال توسعه اعلام كرده است.

اكنون بيماريهاي غيرواگير علل اصلي مرگ و مير و ناتواني در جهان مي‌باشند و در گزارش سال 2002 سازمان جهاني بهداشت 60% علل مرگ و 43% بار جهاني بيماري‌ها مربوط به بيماريهاي عمده غيرواگير مي‌باشد.

چهار بيماري عمده غيرواگير (قلبي ـ عروقي ـ سرطان ـ بيماري انسدادي مزمن ريوي ـ ديابت) مستقيماً به سه عامل خطر اصلي قابل پيشگيري شامل مصرف سيگار، تغذيه نامناسب و عدم فعاليت بدني مناسب وابسته هستند.

افزايش روزافزون شيوع اين بيماريها، خسارات اقتصادي هنگفتي را به كشورها تحميل مي‌كند. تغيير شيوه زندگي باعث شده است كه برخي از عوامل خطرساز مهم از جمله دخانيات، عدم فعاليت بدني مناسب مصرفي ناكافي ميوه و سبزيجات و شير و لبنيات، سوانح و حوادث، تعداد مبتلايان به فشارخون بالا و چربي و قند خون بالا در جامعه افزايش يابد و اين خود زنگ خطري است براي افزايش مرگ و مير و ناتواني‌هاي ناشي از بيماريهاي غيرواگير كه در حال حاضر گريبانگير كشورهاي در حال توسعه است.

همانطور كه گفته شد دليل اين وضعيت، تغييراتي است كه در سالهاي گذشته در شيوه زندگي مردم ايجاد شده است و شايد بتوان يكي از علل ايجاد اين تغييرات را علاوه بر مقتضيات زندگي كنوني، در آگاهي و نحوه عملكرد مردم دانست. در بسياري از موارد، عدم آگاهي كافي از عوامل خطرساز و عدم بكارگيري تمهيدات لازم و ضروري باعث شده است تا اين عوامل روز به روز افزايش يابند.

 

 

ديابت 

شايع‌ترين بيماري متابوليك با شيوعي رو به افزايش، ازدياد 122 درصدي جمعيت مبتلايان از سال 1995 تا 2025، ايجاد هزينه‌هاي مستقيم به ميزان 5/2 تا 15 درصد كل بودجه بهداشتي، هزينه‌هاي غيرمستقيم تا چند برابر و هزينه‌هاي غيرقابل برآورد نامحسوس، پديد آورنده عوارضي چون بيماريهاي ايسكميك قلبي، هيپرتانسيون، انواع نارسايي قلبي، ريتنوپاتي، نوروپاتي، نفروپاتي، كاتاراكت، . . . و مسئول 4 ميليون مرگ در سال و 9% كل مرگهاي جهان، وجود حداقل دو ميليون مبتلا در كشور كه در نيمي از موارد از بيماري خود بي‌اطلاعند.

ديابت و به ويژه نوع 2 آن كه تا قبل از معرفي صريح خود تحت اين نام، مدتها بدون آن كه حضور خود را اعلام كند، با ايجاد اختلال متابوليك ناشي از بالا بودن گلوكز پلاسما، عوارض ماكرواسكولر خود را شكل مي‌دهد و تنها چيزي كه اين بيوگرافي تاريك را روشن مي‌سازد، وجود راهكارهاي پيشگيرانه است.

ديابت نوع 1 كه بطور عمده در سنين كودكي و نوجواني بروز مي‌كند، يك بيماري اتوايميون است كه شروع سريع علائم باليني، شيوع بسيار كم بيماري و فقدان راه حلي عملي براي پيشگيري (تاكنون) يا به تاخير انداختن بروز بيماري، اهميت غربالگري و روش‌هاي پيشگيري را كم رنگ مي‌كند. اما ديابت نوع 2 به دليل شيوع بالا، بي‌علامت بودن در سالهاي آغاز و وجود راهكارهاي پيشگيرانه موثر، اهميت برنامه بهداشتي را در اين خصوص بارز مي‌كند.

 

 فشارخون

فشارخون بالا يكي از مهمترين و شايع‌ترين بيماريهاي قلبي و عروقي است و تعداد قابل توجهي از جمعيت دنيا به آن مبتلا هستند در كشور ايران نيز حدود 20 درصد از جمعيت بالغين مبتلا به فشارخون بالا هستند. با توجه به اينكه شيوع فشارخون بالا با سبك و روش زندگي ارتباط تنگاتنگ دارد، جايگزين نمودن شيوه‌هاي زندگي ناصحيح با روشهاي مناسب مي‌تواند تا حد قابل توجهي از گسترش اين بيماري و عوارض ناتوان كننده آن نظير سكته قلبي و مغزي، نارسايي كليه و اختلالات بينايي پيشگيري نمايد.

طرح غربالگري فشارخون درافراد بالاي 30 سال در مناطق روستايي شهرستان شيراز در سال 81 آغاز شد.

 

  ثبت موارد سرطان

ثبت موارد سرطاني در ايران داراي سابقه نسبتا طولاني است كه اكثراً به صورت منطقه‌اي و مقطعي انجام مي‌گرفته است. براي اولين بار در سال 1346 توسط ايستگاه تحقيقاتي بابل ثبت موارد سرطاني در استان مازندران اجرا گرديد و سپس  در سالهاي بعد در استانهاي گيلان، آذربايجان شرقي و خراسان بسط پيدا كرد. فعاليت اين مركز تا سال 1358 ادامه يافت. بعلاوه مركز مبارزه با سرطان سابق و مركز وابسته به آن در استانهاي خراسان، آذربايجان شرقي، اصفهان، مازندران و فارس در طول سالهاي گذشته داراي پايگاههاي ثبت موارد سرطاني بصورت منطقه‌اي بوده‌اند.

در سال 1363 با تشخيص نياز و ضرورت ثبت سرطان در سراسر كشور قانون ثبت و گزارش اجباري بيماري سرطاني به تصويب مجلس شوراي اسلامي رسيد براساس اين قانون كليه مؤسسات درماني، آزمايشگاههاي آسيب‌شناسي و تشخيص طبي اعم از دولتي و غيردولتي مكلف شده‌اند هر بافت و نمونه‌اي كه تحت هر عنوان از بدن انسان زنده نمونه‌برداري مي‌شود مورد آزمايش قرار دهند و چنانچه به موارد سرطاني يا مشكوك به سرطان برخورد نمودند نتيجه آزمايش و اطلاعات مورد لزوم را بطور محرمانه به سازمان مبارزه با سرطان ارسال نمايند.

در سال 1368 سازمان مبارزه با سرطان در اداره كل پيشگيري از بيماريهاي غيرواگير ادغام شد و شبكه‌هاي بهداشتي درماني سراسر كشور به عنوان بازوي اجرايي برنامه جايگزين واحدهاي ثبت سرطان گشت.

در سال 1371 طرح كشوري ثبت موارد سرطاني تدوين شد و در سال 74 با توزيع فرمهاي مربوطه به مورد اجرا گذاشته شد.

در سال 75 تا 78 اجرا شد و در سال 78 باز بيني در دستورالعمل اجرايي صورت گرفت و هم اكنون در حال انجام مي‌باشد.

 

تالاسمي

تالاسمي نوعي كم خوني ارثي است كه به صورت صفت مغلوب از والدين به فرزندان منتقل مي‌شود وقتي دو نفر كه ناقل اين بيماري هستند با يكديگر ازدواج مي‌كنند براساس قانون احتمالات در هر تولد شانس به دنيا آمدن فرزند بيمار (تالاسمي ماژور) 25% و ناقل تالاسمي (تالاسمي ماينور) 50% و فرزند سالم 25% خواهد بود.

هر سال بيش از 4 ميليون كودك در جهان با اختلالات ژنتيكي متولد مي‌شوند كه تالاسمي يكي از انواع مهم اين گونه اختلالات مي‌باشد. بر همين اساس تخمين زده مي‌شود كه در ايران حدود 3 ميليون ناقل ژن تالاسمي در جامعه پراكنده باشند.

آمار و اطلاعات موجود نشان مي‌دهد كه تالاسمي در سراسر ايران به صورت پركنده وجود دارد و در نواحي حاشيه درياي خزر و خليج فارس و درياي عمان از شيوع بيشتري برخوردار است و استانهاي مازندران ـ گيلان ـ هرمزگان ـ كهكيلويه و بويراحمد ـ خوزستان و فارس و سيستان و بلوچستان ـ بوشهر ـ چهار محال و بختياري ـ كرمان و اصفهان به ترتيب بالاترين ميزان شيوع بيماري تالاسمي ماژور را دارند.

طرح كشوري تالاسمي

از سال 1365 تاكنون فعاليتهاي گوناگوني در جهت كنترل بيماري تالاسمي صورت گرفته است كه از عمده‌ترين آنها تهيه طرحي از سوي معاونت بهداشتي در سال 1365 مي‌باشد.

با تشكيل اداره كل پيشگيري و مبارزه با بيماريهاي غيرواگير در سال 1370 طرح ديگري براي پيشگيري از بروز موارد جديد تالاسمي تدوين و با تغييراتي در سال 71 به تصويب رسيد و در چهار استان كشور (فارس،‌ خوزستان، گيلان، مازندران) كه شيوع بالاتري (8 الي 12 درصد) داشته و به اجرا گذاشته شد.

در اين برنامه طي سالهاي 71 تا 75 استراتژي غربالگري مزدوجين بكار گرفته شد و زوجين ناقل تالاسمي پس از شناسايي تحت مشاوره قرار گرفتند.

و از سال 76 با توجه به نتايج و تجربيات حاصله از 4 سال غربالگري در استانهاي مورد نظر به موجب قانون، اجراي استراتژي مذكور اجباري گرديد

 

 

وبا يك بيماري اسهالي حاد است كه ميتواند طي چند ساعت موجب دهيدراتاسيون (از دست رفتن آب و املاح بدن) بصورت شديد و پيشرونده شود. شكل شديد وبا به نام Cholera gravis يك بيماري كاملاً ترسناك بويژه در حالت همه‌گيري است. خوشبختانه با جايگزيني سريع مايعات و املاح و اقدامات حمايتي ميتوان از مرگ و مير ناشي از وبا كاست. وبا بصورت كلاسيك يا التور (El Tor) بروز ميكند. انسان بصورت اتفاقي مبتلا ميشود و ميتواند ناقلي براي گسترش وبا باشد. خوردن آب آلوده با مدفوع انسان شايعترين راه ابتلا به وباست. خوردن غذاهاي آلوده در منزل،‌ رستوران يا دست فروشان نيز منجر به گسترش بيماري ميشود. مخزن حيواني شناخته‌ شده‌اي وجود ندارد. هرچند مقدار عفوني كننده نسبتاً زياد است ابتلا در افراد هايپوكلريدريك،‌آنها كه از آنتي اسيد استفاده ميكنند و هنگامي كه اسيديته معده توسط غذا بافر ميشود به طور قابل توجهي كاهش مي‌يابد. وبا در مناطق اندميك عمدتاً بيماري اطفال است اما هنگامي كه بيماري وارد جمعيتي ميشود بالغين و كودكان را به طور مساوي گرفتار ميكند. در نواحي اندميك بيماري در فصول تابستان و پاييز شايعتر است. عفونت بيعلامت شايع و در بيوتيپ التور شايعتر از بيوتيپ كلاسيك است. در نواحي آندميك كمتر احتمال دارد بچه‌هاي زير 2 سال نسبت به بچه‌هاي بزرگتر دچار وباي شديد شوند كه علت آن شايد بخاطر ايمني پاسيو كسب شده از شير مادر باشد. از نظر گروههاي خوني، گروه O بيشترين خطر و گروه خوني AB كمترين خطر ابتلا به وبا را دارند. با درمان مناسب، مرگ و مير بيماري كمتر از 1% است.

بيشترين راه انتقال از آب است. از هر 10 نفر يك نفر به التور مبتلا ميشود. در خوزستان، همدان، مازندران و قم بيشتر اتفاق افتاده است.
علايم
بعد از يك دوره كمون 24 تا 48 ساعته وبا با شروع ناگهاني اسهال آبكي بدون درد آغاز ميشود كه ممكن است سريعاً حجم اسهال افزايش يافته و غالباً به فاصله كوتاهي استفراغ رخ ميدهد. در موارد شديد حجم مدفوع در 24 ساعت اول به بيش از 250 ميلي‌ليتر به ازاي هر كيلوگرم از وزن بدن ميرسد. در صورتي كه آب و املاح از دست رفته جايگزين نشود، شوك هايپوولميك و مرگ رخ خواهد داد. مدفوع ظاهر مشخصي دارد: غيرصفراوي،
خاكستري رنگ، مختصر كف آلود با رگه‌هايي از موكوس،‌ بدون خون، با بويي كه آزاردهنده نيست. اسهال وبايي شبيه آب برنج (rice- water) است. علائم بيمار به موازات كاهش حجم مايعات و املاح بدن تغيير ميكنند: در كاهش 3 تا 5 درصد از وزن بدن تشنگي، در كاهش 5 تا 8 درصد افت فشار وضعيتي، ضعف، افزايش ضربان قلب و كاهش تورگور پوستي و در كاهش بيش از 10 درصد كاهش ادرار، فقدان يا ضعيف بودن نبضها، فرو رفتن چشمها (در اطفال به صورت فرو رفتن ملاجها)، پوست چروكيده (Washer woman)، خواب آلودگي و كوما بروز ميكند. در صورت درمان به موقع و كافي با آب و الكتروليت عوارض برطرف و وبا طي چند روز بهبود مي‌يابد پس اسهال آبكي شبيه آب برنج و بوي ماهي دارد. تب معمولاً وجود ندارد، قبل از اسهال استفراغ و بدون تهوع است. دل پيچه و تنسموس نداريم. گرفتگي عضلات در فرم شديد ايجاد ميشود كه بعلت كاهش پتاسيم بدن (هايپوكالمي) بفرم گرفتگي عضلات ساق پا بروز مي‌كند، دهيدراتاسيون ايزوناترميك بهمراه هايپوكالمي و اسيدوز متابوليك رخ ميدهد.

در بچه‌ها كاهش قند خون (هايپوگليسمي) و تشنج ناشي از آن شايع است. اين عارضه در بالغين نادر است. دهيدراتاسيون شديد ß Hypovolemic shock,. ßATNß Renal Failure

تشخيص وبا :‌
1- شك باليني به بيماري
2- آزمايشگاه
A: wet smear مدفوع تازه و مشاهده حركت ويبريو در dark fieldيا ميكروسكوپ معمولي با نور كم
B: افزودن آنتي بادي‌هاي اختصاصي هر ارگانيسم ß عدم تحرك ارگانيزم
C: كشت در محيط اختصاصي TCBS و بررسي از نظر بيوشيميايي Oxidase (+) : (بر خلاف ساير انتروباكترياسه‌ها) ß بررسي با آنتي سرم
درمان
با درمان مناسب عوارض قابل برگشت است. اسهال وبايي خود محدوده شونده است بشرط آنكه دهيدراتاسيون درمان شود. اولين نشانه‌هاي بهبودي ظهور پيگمانهاي صفراوي در مدفوع است.
مهمترين اقدام درماني در وبا جايگزيني آب و الكتروليت است.
آنتي بيوتيك دوره بيماري را كوتاه مي‌كند، احتمال دهيدراتاسيون شديد را كم مي‌كند و دفع ارگانيزم از مدفوع را كاهش مي‌دهد لذا آنتي بيوتيك هم توصيه مي‌شود، هرچند براي درمان ضروري نيست.
بهترين مايع خوراكي جايگزين آب و الكتروليت در وبا = ORS
بهترين مايع تزريقي انتخابي در وبا = Ringer's lactate
در هر ليتر رينگر لاكتات 10 meq پتاسيم نيز اضافه ميشود يا ترجيحاً از طريق خوراكي پتاسيم اضافي داده ميشود.
پيشگيري (Prevention):‍
در موارد اپيدمي :‌شايعترين راه سرايت آب آلوده است ß سبزي، ميوه، غذاي آلوده
1- تهيه آب سالم و تسهيلات براي دفع بهداشتي مدفوع، آب جوشيده يا كلرينه شود.
روش كلرزني:
تهيه محلول استوك كلر = 40 گرم آهك كلردار يا 16 گرم پودر هيپوكلريت در يك ليتر آب3 قطره از محلول استوك براي كلرينه كردن يك ليتر آب كافي است. 20 دقيقه آب بماند.
2- بهبود وضعيت تغذيه و تهيه غذا و نگهداري آن در منزل، از خوردن سبزيجات، ميوه‌هاي كه پوست ندارند و ماهي‌هاي خام خودداري شود.
3- كموپروفيلاكسي فقط در مورد افراد خانواده فرد مبتلا به وبا توصيه ميشود. رژيم پروفيلاكسي دقيقاً شبيه رژيم درمان است.
4- واكسن تزريقي وبا (ويبريو كشته شده با تزريق عضلاني) اثربخشي ((efficacy خوبي ندارد، داراي عوارض (درد در محل تزريق، ضعف و تب) است و روتين نيست.
واكسن خوراكي وبا : عوارض كمتر،‌ efficacy بيشتر و طول اثر بيشتر دارد ولي روتين نيست مگر در افرادي كه به مناطق آندميك و با مسافرت مي‌كنند. فرد ناقل وبا را نيز بايد درمان نمود.

 

كارشناس بيماري‌هاي مركز بهداشت گنبدكاووس با بيان اين كه شيوع بيماري "وباي التور" درمنطقه رو به‌افزايش است، گفت: تعداد مبتلايان هم‌اكنون به ‪۳۴‬ نفر رسيده‌است.

"محمد احمداوقلي" روز پنجشنبه در جلسه آموزش راههاي پيشگيري از بيماري "وباي التور" در جمع شوراها و دهياران بخش مركزي گنبدكاووس، افزود: از اين تعداد حدود ‪ ۱۰‬نفر مبتلا به بيماري وباي التور مثبت و بقيه نيز مشكوك به شبه وباي التور هستند.


شبكه بهداشت و درمان گنبدكاووس درمان مبتلايان به بيماري "وباي التور" شهرستان‌هاي آزادشهر و راميان را نيز در مراكز درماني خود پوشش مي‌دهد.

به گفته "احمد اوقلي"، بيشتر مبتلايان به اين بيماري در مراكز درماني گنبدكاووس از شهرستان آزادشهر هستند.

وي با بيان اين كه تمامي مراكز بهداشتي درماني منطقه براي پيشگيري و كنترل اين بيماري در آماده باش كامل به سر مي‌برند، افزود: روزانه از ‪۳۰۰‬ بيمار مراجعه‌كننده به مراكز درماني گنبدكاووس نمونه آزمايشي گرفته مي‌شود.

كارشناس بيماري‌هاي مركز بهداشت گنبدكاووس گفت: بهترين راه پيشگيري از اين بيماري رعايت توصيه‌هاي بهداشتي ازسوي مردم است كه در صورت عدم رعايت، اين بيماري افزايش خواهد يافت.

كارشناس بهداشت محيط مركز بهداشت و درمان گنبدكاووس نيز در اين جلسه از ناتواني سيستم بهداشت و درمان در مقابله با اين بيماري خبر داد و گفت:
بدون مشاركت مردم، كنترل و پيشگيري از اين بيماري ممكن نيست.

"محمدكشاورزيان" افزود: بيماري وباي التور اكنون بدون علائم مشخص در حال شيوع است كه اين امر موجبات نگراني سيستم بهداشت و درمان و مردم را فراهم كرده است.

وي، رعايت توصيه‌هاي بهداشتي اطلاع رساني شده را از سوي مردم در پيشگيري از اين بيماري مهم خواند و از همه اعضاي شوراهاي اسلامي و دهياران خواست تا در آگاه‌سازي ساكنان روستاها همكاري تلاش جدي داشته باشند.

رييس شركت آب و فاضلاب روستايي گنبدكاووس دراين جلسه، گفت: تمامي آب آشاميدني موردنياز روستاييان اين شهرستان با نظارت مستقيم مركز بهداشت كلرزني و كلرسنجي مي‌شود.

"ميرصادق حسيني" افزود: مشكل اصلي اين شركت در روستاهايي است كه تاسيسات و تامين آب آشاميدني اهالي آنها تحت پوشش شركت نيست.